(Nie)chciana minimalna suma gwarancyjna

Rynek zderza się z problemem zbyt niskich i zbyt wysokich sum gwarancyjnych jednocześnie.

Na rynku OC zawodowego w Polsce coraz mocniej uwidacznia się rozbieżność pomiędzy minimalnymi, rażąco nieadekwatnymi do potrzeb, narzucanymi ustawowo sumami gwarancyjnymi a faktycznie nabywanymi polisami o poziomie ochrony wielokrotnie przewyższającym ustawowe minima.

Oczywiście wciąż funkcjonuje spora grupa korzystających z ubezpieczeń spełniających jedynie ustawowe minimum. Takie rozwiązanie jest tanie i formalnie zgodne z przepisami. Grupa ta nie dysponuje ani ochroną adekwatną do ryzyka, ani świadomością konieczności jej podwyższenia. Pokutuje w niej przekonanie, że racjonalny ustawodawca wie, co robi, ustalając sumę minimum na określonym poziomie lub… że nie ma sensu się ubezpieczać, bo i tak ubezpieczyciel odmówi wypłaty odszkodowania.

Część samorządów zawodowych podejmuje próby zasypania tej luki poprzez presję na podwyższanie sum gwarancyjnych – czy to w ramach własnych regulacji korporacyjnych i akcji edukacyjnych czy poprzez zmiany ustawowe. W tym samym czasie niektóre samorządy stosują politykę hamowania zmian, próbując utrzymać dotychczasowe minima – mimo że sumy te nie ulegały zmianom przez 20 lat.

Niezależnie od działań samorządów i organizacji zawodowych coraz większa grupa osób/podmiotów wybiera sumy gwarancyjne znacznie wyższe. Albo świadomie – rozumiejąc spoczywającą na nich odpowiedzialność i zjawisko inflacji szkodowej ^* oraz wzmacniając swój wizerunek biznesowy, albo wbrew własnym odczuciom, lecz pod naciskiem kontrahentów. Grupa ta poszukuje ochrony przekraczającej wręcz możliwości ubezpieczycieli.

Mamy więc do czynienia z paradoksem: rynek zderza się z problemem zbyt niskich i zbyt wysokich sum gwarancyjnych jednocześnie. Środka prawie nie ma.